26-12-07

Ja hoor

We hebben het weer overleefd.

De familie

Het wild

De veenbessensaus

De geprepareerde vriendelijkheid

Het was me een festijn.

We hebben het weer overleefd.

14:56 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: survival, blog, kerstmis, feesten, festijn |  Facebook |

01-08-07

Black morning

 

Zeven uur vijfentwintig in de ochtend. Nog net voor de eerste lading blokrijparty’s door de boxen gillen, word ik wakker met de stem van Sarah Bettens. Deze keer is het miemie die kreunt.

 

Niet dat ons Sarah langs mij ligt. Helaas, de dromen waren over, ik was wakker.

 

En dan lig je daar met het gevoel een biefstuk te zijn. Met peper en provencaalse kruiden, als je dat graag hebt. Een biefstuk die al drie minuten lang zit te sudderen in haar eigen vet en maar aan een ding kan denken: draai me nog eens om.

 

En dat deed ik dan ook. Ik draaide me om. En nog eens. En uiteindelijk nog eens. Om uiteindelijk op de tonen van Grace Kelly en Mika uit mijn bed te wippen, en op tien minuten tijd te eten, douchen, boterhammen te smeren (bah!!!) en in mijn auto te zitten (met de gordel om).

 

De eerste werkdag na een vakantieperiode. Een gevoel apart.

 

Niet dat ik niet graag kom werken. Maar nog 3 dagen, en het is weekend.

12:53 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: blog, werken, vakantie, ochtend, dromen, realiteit, trucido, biefstuk |  Facebook |

11-04-07

Ontsnapppingskoning blogt

Soms heb je gevangenen die mijn sympathie kunnen winnen. Niet omdat ze berouw tonen. Niet omdat ze onschuldig zijn. Maar omdat ze uit dat mensonterend beton willen en vooral kunnen ontsnappen. Keer op keer.

 

Niek Bergmans is zo een gevangene. Al een aantal keren is hij de Belgische cipiers te slim af geweest. Gewoon weggeklauterd. Gevlucht. Gewoon schitterend. En bovenal, hij blogt. En wordt gedoogd.

 

Hoewel. Onlangs is hij overgeplaatst vanuit de 'supergevangenis' van Hasselt naar de instelling van Gent. Dat nam hij niet en hij is in hongerstaking gegaan. Of hoe ook gevangenen zelfrespect willen verdienen. Na een aantal duizelingen is hij dan overgeplaatst naar de gevangenis van Brugge.

 

Het leven in de gevangenis, met een vleugje ironie beschreven, voor en door een gevangene met kennis van zaken. Je kan het lezen op de blog van Niek. Hij stuurt brieven naar de krant Het Belang van Limburg, en de redactie plaatst deze vervolgens op zijn blog.

Boeiend, levensecht en tegelijk gevaarlijk grappig.

 

Klik hier voor zijn blog!

06-04-07

Sociologie der namen

Ik heb een gevaarlijke leeftijd.

 

Kennissen, gelukkig nog geen vrienden, uit mijn omgeving, beginnen onveilig te vrijen.

Gevolg: kinderen.

 

Nevengevolg: suikerboonfestijnen, ziekenhuisbezoeken, geboortekaartjes, etc.

 

Extra nevengevolg: nieuwe namen.

 

Extra nevengevolg voor Trucido: hij zoekt er iets achter.

 

Sociologische onomatiek der Vlaamsche Leefgemeenschap - Een exploratieve Studie in zeven paragrafen.

 

Interessant is dat de namen die ouders aan hun kinderen geven een perfecte weerspiegeling zijn van de waarden binnen een maatschappij. Bijvoorbeeld: Deejay (m.) of Djay (vr.) is een recente voornaam en een heel mooi voorbeeld van de weerspiegeling van onze cultuur.

 

Wij zijn, wie onze voornamen zijn. Hoog tijd voor een sociologische studie van de onomastiek Vlaanderen uit te voeren.

 

Wat mij dus opvalt, is de grootse creativiteit aan naamgeverij die in dit zichzelf uitroepende onafhankelijkheidsrepubliekje gepaard gaat. Of net het ontbreken van deze creativiteit. Namen van gebruiksvoorwerpen zijn in. Een gevolg van de tijdsdruk en het materialisme van dezer tijden, volgens mij. Men kijkt naar een voorwerp, men denkt, en men zegt: dat is hem. De gekste namen levert dat op. Dat leidt ook tot dieren- of plantennamen. Men doet een wandelingetje met de hand en men ziet daar toevallig een 'Roos', 'Iris', 'Madelief' en voilà, de naam is gevonden. Of je kijkt omhoog, en hup, daar zie je toch wel niet een 'Albatros' of een 'Buizerd'. En hup, kous is weer af. Vraag is wel hoe de Albatros zich hierbij voelt. Of, hoe zou jij je voelen als de bloem in je tuin door je partner 'mens' of 'man' of 'vrouw' werd genoemd. Andere vraag is ook hoe het komt dat in al die jaren niemand 'Mens' een mooie naam heeft gevonden voor haar/zijn kind.

 

Een tweede aspect is de duidelijke economische conjunctuur die zich in de Vlaamsche naamgeverij inmengt. Hoe verklaart u anders een naam als 'Chiquita' en 'Stella' [Artois]? Ik zou zeggen, zet de poort open voor 'Persil', 'Dash', Pedigree Pol, Black & Dekker' (ideale naam voor een tweeling) en 'Ferrari'.

 

En dan heb je de drang naar spiritualiteit, New Age, naar het Zen, die onze 21ste eeuw kenmerkt. Denken we maar aan romantische namen als 'Maan', 'Luna', 'Zon', 'Sterre', 'Ster' of  'Zomer'? Vroeger was de Katholieke Kerk een inspiratiebron voor de voornamen. Het verval van de Katholieke macht betekent dat het gat opgevangen moet worden door spirituele handboeken die in een half uur kunnen worden uitgelezen .

 

Kortom, we kunnen er niet omheen. De maatschappij bepaalt niet alleen wie we zijn, maar ook hoe we heten.

 

 

 

-  Ik hoop dan ook dat de volgende generatie kinderen 'Liefde', 'Geluk', 'Vrede' en 'Eeuwigheid' mag heten. -

 

Wees Gegroet

 

<Trucido>

 

 

Literatuurlijst:

http://www.statbel.fgov.be/press/fl053_nl.asp

http://www.let.uu.nl/~Gerrit.Bloothooft/personal/Publicat...

http://www.verschoornet.nl/voornamen/VNMfrm.html

http://www.breintrucido.be/zwartgat.html

http://www.kindengezin.be/KG/voornamen/voornamen.jsp

23:15 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: voornamen, onomastiek, sociologie, kinderen, blog |  Facebook |

02-04-07

Problemen

De eerste dag schiep God problemen.

 

Problemen. Iedere dag opnieuw. Probleem hier probleem daar. Het ene maatschappelijke probleem na het ander. Het tv-nieuws is gewoon een problemensuperkanon op een lichtgevend platform geplakt.

 

Neem nu de vergrijzing. Bondig gezegd betekent dat dat mijn generatie tot zijn 70ste moet gaan werken om de generatie ervoor van hun verdiend pensioen te laten genieten. Er staat in de Bijbel niet voor niets ‘toon eerbied voor uw vader en moeder’, weet u wel.

 

Problemen. Iedere dag opnieuw. Probleem hier probleem daar. Het ene maatschappelijke probleem na het ander. En het houdt bij maatschappelijke problemen niet op. Persoonlijke problemen, dat is nog veel erger.

 

Neem nu de mid-life crisis. Bondig gezegd betekent dat dat vrouwen en mannen van rond de 40 plots beseffen dat het leven inderdaad geen zin heeft en dat ze er waarschijnlijk ook niks meer van zullen terecht brengen. De seks is slap, de rimpels sterk, de naïviteit weg, het boeiende overspel nabij. Maar het mag niet, want het zevende gebod zegt..

 

En soms heb je dan nog eens dubbel prijs. Soms kan je het geluk hebben dat jouw persoonlijk probleem ook een maatschappelijk probleem is. Dan wordt je probleem erkend en kan je er zelfs geld mee verdienen. Of kan je het oplossen met behulp van anderen.

 

Bijvoorbeeld werkloosheid. Je moet maar het geluk hebben om geen werk te vinden. Dagen zinloos mogen rondkuieren in ’t stad. Al huppelend een ijsje eten. Eens blijven stilstaan aan het interimkantoor en kijken naar de jobs tegen het raam, die je toch niet wil doen. En er nog betaald voor worden ook. Kijk, ik vind dat mooi dat die mensen mij de kans geven te werken. In de bijbel staat niet voor niets: ‘zet uw zinnen niet op een ander of de job die hem toebehoort’.

 

Maar soms worden persoonlijke problemen net een maatschappelijk probleem. En daar zit dan net het probleem. Dan is er een persoonlijke oplossing vanuit de maatschappij nodig en dan loopt het dus mis. Verkeerd. Fout. De enige oplossing voor een persoonlijk probleem dat een maatschappelijk probleem geworden is, is een maatschappelijke oplossing vanuit de persoon zelf. Zelfmoord om de maatschappij te dienen bijvoorbeeld. Of geveinsde zelfmoord door bijvoorbeeld met de auto toevallig tegen een boom te rijden. Het merk van de auto doet er dan niet toe, maar laat het een kleur zijn waarbij je stond. Eventueel met bolletjes, want dat is in. Zorg wel dat het je eigen auto is. Want er staat niet voor niets in het Schrift geschreven ‘steel niet’.

 

Maar goed.

Heb je je al ooit afgevraagd hoe het komt dat alle oude mensen zo lelijk zijn? Hoe langer ik erover nadenk, weet ik zeker dat daar de Schepper fout was. Even niet geconcentreerd. Misschien in zijn midlife-crisis en wat verward afwezig.

 

Het leven had er in ieder geval heel anders uitgezien als het andersom was geweest. Niet zo grijs. Veel rooskleuriger.

 

Je werd geboren als een verrimpeld oud wrak en iedereen vond je toch schattig. En je kreeg aandacht.

En gaandeweg werd je mooier en mooier en mooier. Geen depressies. Geen midlife-crisissen. Want je mooiste moest nog komen. Hoe ouder, hoe aantrekkelijker je wordt. Je wil ouder worden, je wil de oudste zijn. Van een paradoxale tegenstelling tussen schoonheid en ervaring is geen sprake meer.

Op een bepaalde leeftijd vind je sowieso werk als fotomodel. Je wordt meegevraagd als passagier in de hipste auto’s met bollen. Een rijke lelijke jongeling van een dot.com-bedrijf huurt je in zijn harem en je hebt geen pensioen nodig. Geen vergrijzing, maar verblonding, verlokking, vertrendying.

Op je allermooist is je partner dood. En kan je met iedereen van wal gaan. En genieten van het pensioen. Heerlijk toch!

En je wordt nog mooier en mooier en mooier,  om op je allermooist dood te gaan.

 

De laatste dag schiep God de eeuwigste schoonheid.

 

Amen.

02-02-07

God is watching you...

Serieuziteit is misschien wel de grootste waanzin. Daarom vanavond een serieuze post.

 

Juist ben ik heel wat blogs afgegaan, en heb er mooie dingen gelezen.

 

Zoals de virtuele kliks die je krijgt bij het herkennen van een aantal impressies van het leven bij anderen. (http://bibien.skynetblogs.be)  De ontdekking dat onze unieke gedachten en gevoelens soms verbonden zijn met identiek dezelfde of complementaire gedachten van een andere, onbekende, is mysterieus, ontnuchterend en beangstigend tegelijk. Maar geeft bovenal een goed gevoel.

 

Soms vraag ik me af of ik die bloggers in een café, aan de toog, wel een blik zou gunnen. In het echte leven. In het leven waar alles er koeler, afstandelijker aan toe gaat dan nota bene deze irrealistische draden-of-draadloze-wereld. De kans dat ik hen een verhaal zou laten doen, is klein. De kans dat ik die gemeenschappelijke impressies zou ontdekken is verwaarloosbaar. Het toeval wordt voortdurend tegengewerkt door onze drang naar controle en egoïsme. Arm toeval.

 

Op een andere blog dan weer de 'meest intrigerende dingen' van de bloggieauteur him/herselve gelezen. Los van het feit dat mijn gevoel tov het woord 'dingen' te vergelijken valt met 5 minuten voor tot 5 minuten na een orgasme (lees: een schommeling tussen ja en nee), vond ik niet meteen veel intrigerends terug. Hoewel, het feit dat ik, die onbekende persoon tot een figuur, een persoon, een mens aan het boetseren was, vond ik best wel intrigerend.

 

Trucido als God, boetseerder van zijn eigen blogmensen. Zit wel iets in.

 

Back to reality, God moet gaan slapen.

 

Wees Gegroet

<Trucido>

 

23:56 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: intrigerend, impressie, andere blogs, blog |  Facebook |

11-12-06

 Absurd woord van de dag

Absurd woord van de dag:

 

Politiek.

 

Rijmt op kliniek, basiliek en weinig logique.

 

De partij van de basiliek die geschaard door een legertje vakbondsmilitairen de judoman uit de cirkel werpt. De partij van de stoere moedige Vlaming die zich onderwerpt, identiek aan haar eigen tragische Vlaamsche geschiedenis. Poli-kliekjes.

 

Politiek.

 

Rijmt op praatziek, tragiek en fanatiek.

 

Praatzieke fantastici die de tragedie van een aangekondigde dood inluiden. Magnifiek paniekvoetbal. Mijn-eigen-postje rethoriek.

 

Politiek.

 

Rijmt op iek iek iek.

03-12-06

ABc

Gisteren eregast geweest op een groots feest ter ere van een honderjarige in de AB in Brussel.

 

Zeg tegen de AB trouwens niet gewoon zaal. Het is een ongelooflijk akkoestisch en gezellig hol, waar menig artiest eeuwig zou willen rondzwerven. Mensen met een combinatie aan muzikaal en suïcidaal talent kunnen er trouwens een ideale cocktail vinden door tijdens het optreden van de bovenste verdieping naar beneden te springen. Dit ten nadele van de mensen die onderaan staan weliswaar.

 

Misschien kan ik voor alle duidelijkheid nog even vermelden dat de honderdjarige geen fysieke persoon was, maar de see-em, dit wil zeggen de christellijke mutualiteit of den ziekenkas. Deze flinke auteur offert namelijk al van zijn achttiende zijn zuurverdiende vakantiedagen op om menig tienerjolijt een leuke zomervakantie te bezorgen. En bijgevolg was hij samen met zo'n paar duizend andere moni's eregast in de AB.

 

Na een paar te pruimen coverkes van Axl Peleman en de open rits van de leadzanger van Das Pop te hebben aanschouwd (jongens, blijven doorwerken en je geraakt er misschien nog ooit!) was het de beurt aan De Mens. Ok, we kennen ondertussen al de hele formule van die Mensen: een paar goei nummerkes, ne keer vragen om in uw handen te klappen, en afsluiten met de kracht der vocale sexen door om beurt 'hey boys' 'hey girls' te roepen. Desalniettemin blijven de teksten van De Mens soms heerlijk absurd (weliswaar niet zo absurd om ze al geniaal te kunnen noemen), doen ze het toch maar in het Nederlands (de muziek bedoel ik dan), en heeft Frank Vanderlinden nog altijd geen haar. Maar goed, laatste keer dat we hun trucs hebben gezien dit jaar, en ook laatste keer dit jaar dat er weer zo'n gezellig gezapig sfeertje hing.

 

Tussendoor, wat ik trouwens niet snap, is dat ik ondanks 6 consumpties van 2,20 euro per stuk ieder, ik geen enkele keer de 50 cent voor de toiletten heb moeten betalen. Voor een deel te verklaren doordat ik niet naar het toilet moést gaan. Maar dan nog blijft het bizar.

 

D.A.A.U.

Mensen, soms moet een man zijn verantwoordelijkheid eens opnemen, dus moét ik jullie daar iets over vertellen. Eerste keer dat ik deze gezwinde bende bezig zag, en het was werkelijk fenomenaal gigantisch banaal en speciaal geniaal tergelijkertijd.

De sprookjesachtige alternatiefklassieke beats van deze artiesten nemen je mee in een staarreis naar het verre oorden. Midden in die reis word je even wakker en besef je dat het nog steeds hetzelfde nummer is. Om dan na tien minuten te beseffen dat je terug bent aangekomen en je ontdaan door de emoties verklamd de handen op elkaar past.

Een uur oefensessie-muziek om u tegen te zeggen.

 

En dan, nadat DJ Gerrit zijn laatste schijfje horizontaal had laten roteren, was de tijd gekomen om het 1 euro-vestiaire-kastje te openen en mijn jas vanonder de lucht eruit te halen. De bus op, waar we de vriendelijke stem van de bitch van een buschauffeur mochten opwachten. En dan met de tonen van D.A.A.U. ergens in het achterhoofd de wenkbvrouwen naar beneden gebracht.