05-02-07

Grote kunst

Zit ik hier toch wel niet naar Radio2 te luisteren zeker.

 

Het begon met een onschuldig liedje van Wannes Van De Velde. Nadien een cabaretier. Dan Leon Lutterman. En voor ik het wist kon ik de knop niet meer omdraaien. Ik ben eraan verslaafd geworden denk ik. Erkenning, een belangrijke stap. Een heel programma met kleinkunst. Op Radio2. De zender voor materialistische ex-hippies en grijze haarloze venten die geilen op Wendy van Wanten. Op Radio 1 is er door alle duiding geen ruimte meer voor het Vlaamse luisterlied. Op Stubru hebben ze er gewoon de ballen niet voor. Hoogstens een duizendste Mia-versie. Mietjes.

 

Maar op Radio2 kan het dus wel. Kleinkunst. Ik beken, ik hou van deze non-commerciële zuivere, autenthieke Vlaamsche muziek. Vergeef me.

 

Ben ik nu zot?

 

 

03-12-06

ABc

Gisteren eregast geweest op een groots feest ter ere van een honderjarige in de AB in Brussel.

 

Zeg tegen de AB trouwens niet gewoon zaal. Het is een ongelooflijk akkoestisch en gezellig hol, waar menig artiest eeuwig zou willen rondzwerven. Mensen met een combinatie aan muzikaal en suïcidaal talent kunnen er trouwens een ideale cocktail vinden door tijdens het optreden van de bovenste verdieping naar beneden te springen. Dit ten nadele van de mensen die onderaan staan weliswaar.

 

Misschien kan ik voor alle duidelijkheid nog even vermelden dat de honderdjarige geen fysieke persoon was, maar de see-em, dit wil zeggen de christellijke mutualiteit of den ziekenkas. Deze flinke auteur offert namelijk al van zijn achttiende zijn zuurverdiende vakantiedagen op om menig tienerjolijt een leuke zomervakantie te bezorgen. En bijgevolg was hij samen met zo'n paar duizend andere moni's eregast in de AB.

 

Na een paar te pruimen coverkes van Axl Peleman en de open rits van de leadzanger van Das Pop te hebben aanschouwd (jongens, blijven doorwerken en je geraakt er misschien nog ooit!) was het de beurt aan De Mens. Ok, we kennen ondertussen al de hele formule van die Mensen: een paar goei nummerkes, ne keer vragen om in uw handen te klappen, en afsluiten met de kracht der vocale sexen door om beurt 'hey boys' 'hey girls' te roepen. Desalniettemin blijven de teksten van De Mens soms heerlijk absurd (weliswaar niet zo absurd om ze al geniaal te kunnen noemen), doen ze het toch maar in het Nederlands (de muziek bedoel ik dan), en heeft Frank Vanderlinden nog altijd geen haar. Maar goed, laatste keer dat we hun trucs hebben gezien dit jaar, en ook laatste keer dit jaar dat er weer zo'n gezellig gezapig sfeertje hing.

 

Tussendoor, wat ik trouwens niet snap, is dat ik ondanks 6 consumpties van 2,20 euro per stuk ieder, ik geen enkele keer de 50 cent voor de toiletten heb moeten betalen. Voor een deel te verklaren doordat ik niet naar het toilet moést gaan. Maar dan nog blijft het bizar.

 

D.A.A.U.

Mensen, soms moet een man zijn verantwoordelijkheid eens opnemen, dus moét ik jullie daar iets over vertellen. Eerste keer dat ik deze gezwinde bende bezig zag, en het was werkelijk fenomenaal gigantisch banaal en speciaal geniaal tergelijkertijd.

De sprookjesachtige alternatiefklassieke beats van deze artiesten nemen je mee in een staarreis naar het verre oorden. Midden in die reis word je even wakker en besef je dat het nog steeds hetzelfde nummer is. Om dan na tien minuten te beseffen dat je terug bent aangekomen en je ontdaan door de emoties verklamd de handen op elkaar past.

Een uur oefensessie-muziek om u tegen te zeggen.

 

En dan, nadat DJ Gerrit zijn laatste schijfje horizontaal had laten roteren, was de tijd gekomen om het 1 euro-vestiaire-kastje te openen en mijn jas vanonder de lucht eruit te halen. De bus op, waar we de vriendelijke stem van de bitch van een buschauffeur mochten opwachten. En dan met de tonen van D.A.A.U. ergens in het achterhoofd de wenkbvrouwen naar beneden gebracht.