08-04-09

Nattigheid

Verzuring. Het blijft zo’n ontmoedigend woord.

 

Als het regent, is iedereen nat. Of je moet al binnenblijven. Veilig op de bank, met een dak boven je hoofd. Maar zelfs dan nog, als je door het raam die regen ziet sijpelen, ziet vallen als een onontsnapbaar geweld, voel je nog iets van die natheid. Je zucht en kijkt maar snel naar iets anders. De pc bijvoorbeeld.

 

Even surfen naar de krantenwebsites. De commentaren op de artikels. Egoïsme, bekrompenheid, afgunst, frustratie tot pure lompigheid. Als ware het zure digitale regen. Die ook mij besmet. Een zucht. Moedeloos. En snel maar weer naar iets anders kijken. De tv bijvoorbeeld.

 

Even zappen naar onze openbare omroep. Na wat bedrieg je lief-wedstrijdjes, een zootjessoap en een reclameblok met wat huizenkijkerij ertussen geef ik het op.

 

Ik sluit mijn ogen. Voor ze regenen.

Tussen mijn oren.

Tussen mijn oren mag het niet regenen.

Tussen mijn oren mag het niet nat worden.

Niet zuur worden.


Nooit.

De commentaren zijn gesloten.