09-07-07

Lachen

Lachen. Mooi woord. Maar soms ook werkwoord. Als dat moet gebeuren voor een camera.

 

Zo'n gietijzeren mislukte één-oog-robot-piraat die je dan aankijkt. Niets grappigs aan. Alleen, je moét lachen.

 

De glimlach voor je baas. De glimlach naar je buurvrouw. Alles gaat goed. Dank je wel. Ik ben happy. Ik ben toch zo happy.

 

En dan komen ze terug van vakantie. Wil je mijn foto's eens zien? Foto's? Bergen foto's ja! 784op t-i-e-n dagen tijd.

 

Even het totale geluk uitrekenen. Dat is dus een gemiddelde van 78.4 glimlachen per dag. Tel bovendien een minuutje om het fototoestel uit het hoesje te halen, een minuutje om de juiste pose aan te nemen, en nog een minuutje om het ontwerp te bekijken. Dat maakt dus 78.4 x 3 = 235.2 minuten per dag die gelukkig en tevree besteed worden aan het fototoestel. Dat zijn bijna 4 uren op een gemiddelde daglengte van 16 uur. Of een vierde.

 

En ik weet niet of je al ooit een vierde van twintig ton aardappelen hebt gegeten, maar dat is dus erg veel. Erg heel veel.

En daar krijg ik dus buikpijn van.

 

Boven mij vogels. Ik glimlach naar ze en ze fluiten terug. Ik voel de regen op me tikken en ik ren. Schaterend. De regen laat me het leven voelen.

 

Dan kom ik binnen en begin ik weer lachend aan het werk. Lachje naar de collega's. Lachje naar de voorbijganger. Lachje naar meneer De Klant.

 

Ik ben gelukkig, want ik lach.

 

 

Commentaren

wat n uitvinding, dat digitaal fototoestel. 'Kom even naar mijn foto's kijken.' en dan moet je naar 25 foto's van dezelfde boom kijken. tssss...

ik lach, want ik ben gelukkig.

Gepost door: beate | 09-07-07

De commentaren zijn gesloten.