29-06-07

Muziek

Dan zit een mens hier en vervloek je jezelf dat je geen ticket voor Werchter hebt gekocht. Je enige troost is nog de druilerige regen en de gedachte dat het daar een grote modderpool is.

 

Van miserie zet je StuBru (live @Werchter) op, om het concert droog en toch live mee te maken. En wat is het eerste wat je hoort?

 

Juist ja: "het is hier stralend weer".

 

Ik wil alcohol. Veel alcohol. Zucht.

20:54 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: werchter, studio brussel, alcohol, regen |  Facebook |

Grijze haren

De vergrijzing. Het is me wat. Als een reusachtige Tsunami komt ie op ons, jong bloggend volkje, afgerend. We kijken ernaar. We zien ze naderen.

 

We worden overspoeld door een grijze massa haren en hier en daar een tand. Schuim om de lippen om onze laatste centjes, die we niet aan gsm's-internet-flat screen tv's-restaurantjes-city trips hebben opbesteed, uit onze zakken te schralen. Om er vervolgens een Croque Monsieur mee te gaan eten op de Grote Markt van een der Belgische Steden. Met op de achtergrond een deuntje van Will Tura of Bobbejaan Schoepen.

 

Ja, ik ken ze wel. Die normeloze pubers met meer dan zestig jaar op hun conto. Tegen 40 per uur rondscheurend op banen waar je 70 mag. 'We hebben alle tijd, meneer'. Hun autoradio uitgebouwd om de klanken van André Hazes te laten weergalmen over iedereen die ook maar een moedige poging doet om hen voorbij te steken.

 

De vergrijzing, een bende egoïsten zijn het. Wij moeten dokken voor hun plezier. Wij moeten werken voor iets wat we nooit zullen krijgen en de vorige generatie een pensioen genoemd zal hebben. Wij, wij, wij krijgen niks. En geven alles aan die mensen die ons met liefde, hart, bloed en ziel hebben opgevoed.

 

En dat is eigenlijk best wel een tof gevoel.

 

 

00:07 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vergrijzing, senioren, medioren, babyboom, absurd |  Facebook |

20-06-07

Aasgieren

Lap. Het is zover. Had ik het tien dagen geleden geweten, het was niet waar geweest. Dan had ik voor het Vlaams Belang gestemd.

 

Armzalig België. Pardon, Vlaanderen is het 'woordemood'. We zijn verloren.

 

Met 200 waren ze ineens. De asielzoekers. De aasgieren die onze edele voedselbronnen, waar menig hardwekkende Vlaming voor heeft geploeterd in de harde klei, zomaar voor onze neus wilden opeten.

 

I give up. Een nieuwe overheersing is gestart. Na de Hongaren, De Pruisers, de Fransen, De Engelsen, de Spanjaarden, de Nederlanders en de Walen, nu die van de Vreemdelingen.

 

De lijkenpikkers. Ze kwamen zomaar het land binnen. En wij nog alle media-aandacht eraan schenken. In alle kranten, op het nieuws, die arme wezens hadden het toch zo slecht getroffen. Ze hadden zo'n honger, meneer. Ze hadden geen eten meer in Spanje, Mevrouw. Dus kwamen ze naar België, ik bedoel Vlaanderen.

 

En wat doen ze? Een vleesmaaltijd waar ik misschien wel een halve eeuw voor moet werken (en nog belastingen op moet betalen), zetten die sossen boembaf gewoon onder hun neus neer. Met MIJN belastinggeld.

Kunnen geldtransfers nog wraakroepender zijn? We zijn in onze goedheid aan het 'verstrikken', ik zeg het u. Ze eten ons nog op tot we kadavers worden! Onze menselijkheid wordt onze dood!!!

 

En raad u het al? Jawel, het is ocharme niet goed genoeg voor die bruine gauwdieven. Ze halen hun stinkbek op voor ons eten. Akkoord, onze keuken verschilt wat van de Spaanse. We gebruiken wat meer boter i.p.v. olie, en ook meer sauzen zoals daar is mayonaise. Maar zo'n dankbaarheid slaat toch alles? Aanpassen aan ons vlees of opkrassen!

 

Geef mij dus maar een simpele soepduif. Eigen vogels eerst!

 

gieren

 

 

stokken

Ja jongens en meisjes, of ondertussen moedige jongen en meisje die mijn blog nog bezoekt, ik heb hem/haar verwaarloosd. Beloven durf ik niets, maar een renovatie van een appartement zit stokken in mijn woordenteksten te steken.

 

Ik ga mijn best doen om toch wel wat frequenter iets neer te tokkelen.

 

Hopelijk ben je naief en geloof je mij hierin?

 

Alvast bedankt.

 

Trucido

19:22 Gepost door >Trucido< in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-06-07

Prioriteiten

Prioriteiten, wie zijn dat eigenlijk?

 

Nee, ik heb vandaag geen tijd om naar de film te gaan. Ik moet naar een familiefeest.

 

Ja, we moeten dringend afspreken. Maar dit weekend gaat niet. Ik kan niet.

 

Choose life. Choose future. Choose career. Choose words. Choose opinion. Choose partner. Choose friends. Choose everything. Choose priorities.

 

Misschien moet ik maar eens een avond thuis zitten, alleen, met wat domme tv-programma's voor mijn neus.

 

Leven is kiezen. Of kiezen is leven. Maar hoe kiezen we? Juist ja, door ons de hele tijd af te vragen of keuze 1 belangrijker is, beter is, leuker is dan keuze 2. We overtuigen als het ware onszelf, met een subjectieve theorie: prioriteiten stellen.

 

En hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik tot de conclusie kom dat 'prioriteiten' een ongelooflijk dwaas en absurd gegeven is. Waarom is familielid x belangrijker om een bezoekje te brengen dan vriend y?

 

Kiezen is sowieso al moeilijk, maar prioriteiten stellen nog moeilijker. Prioriteiten stellen is hetgene wat de keuze voorafgaat. De eerste stap voor die ene 'goede' keuze.

 

En net daarom haat ik ze. Want je kan op ieder moment ontelbaar 'goede keuzes' maken. En die stomme domme prioriteiten laten gewoon alles beperken tot een enkel klein rationeel keuzetje. Zonde van alle andere mogelijkheden.

 

Prioriteiten: absurde begrippen. Geef mij maar de geen prioriteiten. Zalig. Bijvoorbeeld: het schrijven van een zinvol blogstukje is geen prioriteit vanavond.

 

Genieten voor mij.

 

Jammer voor u.

 

 

 

 

02-06-07

Om te kauwen

Absurd is ze niet, maar wel geniaal.

 

Ik verwaarloos mijn blog de laatste tijd. Ik heb daar weer mijn persoonlijke goede redenen voor.

Daarom iets om op te kauwen, voor lange tijd. Hoe langer je erop (her)kauwt, hoe meer eruit komt.

Haar naam: Vasalis.

Absurd is ze niet, maar wel geniaal. Maar dat wist u ondertussen al.

 

 

 

 

De verstekeling

Bij ieder schepsel dat geboren wordt
zijn reis begint, scheept in het ruim de dood
zich in. En maakt zich met het schip vertrouwd,
dringt door tot iedre vezel van het hout
de romp, de mast, de kabels en de touwen
de zeilen hurkend in de reddingsboot.

Het zijn de kleine kindren die hem kennen
en hem niet vrezen: zij zijn nog pas zo kort
geleden uitgevaren uit hun nacht
ze moeten aan het daglicht nog zo wennen.
Zoals schaduw bij het licht behoort
zo leeft de dood binnen het leven voort.

 

 

SUB FINEM

En nu nog maar alleen
het lichaam los te laten-
de liefste en de kinderen te laten gaan
alleen nog maar het sterke licht
het rode, zuivere van de late zon
te zien, te volgen-en de eigen weg te gaan.
Het werd, het was, het is gedaan.

 

 

Met dank aan www.gedichten.nl

 

15:35 Gepost door >Trucido< in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vasalis, genie, poezie, gedicht, kauwen |  Facebook |