14-02-07

Absurd woord van de dag: Regen

Het is waar wat ze zeiden op deze blog. De sneeuw is al lang gesmolten. Maar alles komt terug. Zij het in een andere gedaante. In regen dus.

 

Meermaals me afgevraagd of Maarten Luther hier nog rond zou lopen. Of pater Damiaan, Don Bosco. Waarom maken ze zich niet bekend? Is hun ziel dan zo afhankelijk van toeval, dat ze er niet meer zijn? Of zit hun ziel in de regen?  

 

Vroeger hield ik van regen. Toen ik me met mijn fietsje naar de faculteit zweette. Zeiknat kwam ik aan op mijn kot, of in de les. Ik had dan altijd recht op een warme koffie of frisse kleren. Heerlijk voorrecht.

 

De commerce van het leven heeft zich ondertussen ook ingebed in het mooiste wat er op aarde bestaat. De liefde. Bezongen in alle talen, bedreven tussen alle rassen, bespeeld in alle posities. Maar de liefde, dat is een cadeautje kopen op 14 februari. Liefde is tastbaar. En tastbaar is geld.

 

Het is Valentijn voor iets vandaag. Dus een openbaring mag wel. Mischien hou ik nog meer van het moment na de regen. Regen wast de lucht altijd schoon. Zelden is die lucht zo zuiver dan na een stevige regenbui. Je ruikt gewoon wanneer het net geregend heeft. Net als wanneer je uit die douchecabine stapt, en de geur van de hete lucht en je douchegel samen keuvelen.

 

Ik bekijk het nieuws. De griepepidemie heeft zich ook over de hoogtepunten verspreid. Absurditeit in de serieuziteit. Ik zucht en zap weg bij het zien van honger. Ik denk aan de paprika chips in de kast. Ik wacht nog even. Mijn geweten moet zuiver blijven. Kon al die miserie maar eens uitgeregend worden.

 

Het tikken op het raam, of op een koepel. De druppels op de autoruit die naar elkaar toe zwemmen en naar beneden glijden. Het frisse zonlicht dat in de plassen zichzelf staat te bekijken.

 

Het nieuwsanker is nog niet gezonken in haar eigen modderige ellende. Ze heeft het over stamcellen, gentechnologie en de gemanipuleerd dure geneesmiddelen tegen kanker en AIDS. De neuscorrecties, het hoogtepunt van het menselijk verknoeien van de natuurlijke schoonheid. Ze willen het niet meer zien, de schoonheid, denk ik dan.

 

Regen zet ons ook op onze plaats. Topwetenschapper of niet, bij stortregen zoek je beschutting langs de weg, terwijl je de kilo's water als een ultieme escalatie van zwaartekracht voor je ziet vallen. Observatie is de enige vlucht. Het schuilen van de mens voor de natuur, dat onze grootse kenniseconomische beschaving het nog mag meemaken.

 

Na regen komt zonneschijn. Dat is voor morgen. Vol optimisme kruip ik dus (weer) onder de wol.

 

Wees gegroet

<Trucido>

Commentaren

en laat... de man nu nog gelijk hebben ook!
Het zonnetje schijnt inderdaad vandaag!

Door de regen ziet men soms de vallende tranen niet :-)
Aan de andere kant: regen geeft stinkende honden (jezus, hoe ik hier ineens op kom weet ik niet maar ik moest en zou het hier neerschrijven :-)))

Gepost door: bibien | 15-02-07

De commentaren zijn gesloten.