Ik heb nog nooit over mijn stad iets geschreven.

Ouders kies je normaal gezien niet. Dat overvalt je. Je stad wel.

En toch, toch begint deze stad me meer en meer tegen mijn borst te stoten. Irriteer ik me aan haar lege straten op maandagavond. Op dinsdagavond. Woensdag-, donderdag, en soms zelfs vrijdagavond. Aan het totaal gebrek aan marginaliteit. Aan de nette straten. Aan de ladingen bomma's die een koffie en een stuk taart zitten te eten. Aan de aandacht om mooi gekleed te zijn, maar de gedachte om niet uit de toon te vallen. Aan haar saaiheid, keurigheid en het totaal gebrek aan creativiteit en ambitie om te groeien.

Hasselt is mijn relatie met waar ik woon. Bij vrienden klinkt Hasselt gezellig, proper en sympathiek. En dat is ze ook wel.

Alleen ben ik nog steeds op zoek naar haar ziel. En blijft wonen in je stad een relatie zoals die met je ouders. Water bij de jenever doen, balanceren, en je er goed bij voelen.