20-04-10

Afscheid van woorden

 

Dagen verdagen 

in woorden

vermoorden voor

letters bezetters

vuile ketters

als stippen in ruimte

eindeloze stippen

stoppen.

 

14:01 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: taal, gedicht, niets, woord, dagen, zin van het leven, poezie |  Facebook |

06-02-10

Mijn stad

Ik heb nog nooit over mijn stad iets geschreven.

Ouders kies je normaal gezien niet. Dat overvalt je. Je stad wel.

En toch, toch begint deze stad me meer en meer tegen mijn borst te stoten. Irriteer ik me aan haar lege straten op maandagavond. Op dinsdagavond. Woensdag-, donderdag, en soms zelfs vrijdagavond. Aan het totaal gebrek aan marginaliteit. Aan de nette straten. Aan de ladingen bomma's die een koffie en een stuk taart zitten te eten. Aan de aandacht om mooi gekleed te zijn, maar de gedachte om niet uit de toon te vallen. Aan haar saaiheid, keurigheid en het totaal gebrek aan creativiteit en ambitie om te groeien.

Hasselt is mijn relatie met waar ik woon. Bij vrienden klinkt Hasselt gezellig, proper en sympathiek. En dat is ze ook wel.

Alleen ben ik nog steeds op zoek naar haar ziel. En blijft wonen in je stad een relatie zoals die met je ouders. Water bij de jenever doen, balanceren, en je er goed bij voelen.

13:27 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: ziel, hasselt, thuis, saai, wonen, cultuur, stad, mode |  Facebook |

18-11-09

Best goed

Net niet alles even goed

Net minder goed

dan goed is

en dat je wil

je oplegt

De definitie van goed

wordt altijd beter

en beter

 

De vraag is waar

goed stopt en waar

best begint

 

Soms 

denk ik

is best

best goed

genoeg.

14:57 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gedicht, best, proza, poezie, best goed |  Facebook |

05-09-09

Wolkje oh wolkje

Trucido zit achter zijn pc vandaag,

kijkt uit het raam,

en ziet de wolken drijven.

En hij weet het.

Later

Als Trucido oud en boven is

wil hij wolkendrijver worden.

19:02 Gepost door >Trucido< in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dromen, trucido, wolk, wolkendrijver |  Facebook |

28-07-09

Vliegtuig bromt boven me

Het is redelijk laat en de sterren kijken op me neer;

Buiten zingt een vliegtuig in de lucht een somber lied. 

Ik denk dat er in het vliegtuig wel iemand is die lacht.

Naar mij. 

Of naar iemand anders misschien?

Het is redelijk laat en ik besef dat ik moet gaan slapen.

Maar de sterren zijn zo mooi.

Of is het een vliegtuig?

22:12 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: leven, zin, echt, sterren, realiteit, een avond, artificieel |  Facebook |

22-07-09

Weegschaal van het leven

Hij bestaat niet maar ik zocht hem op. Deze middag. Je komt terug van een reis naar een land en je bent overdonderd. Niet door de andere omgeving en de leuke dingen die je hebt meegemaakt. Daar heb je gewoon ontzettend van genoten. Maar door jezelf.

 

Ja of neen? Vaak blijft het bij een ‘misschien’. Zijn dromen haalbaar of kan je al genoeg tevreden zijn met dromen op zich? Wat is de waarheid, en wat is die voor jezelf. Hoeveel is die waarheid voor je zelf waar? Bestaat er zoiets als eindbestemming of lot, of welk gevoel moet je volgen?

 

De twijfels zijn meegekomen van de reis. En bereikten hun hoogtepunt tijdens de lunchpauze, deze middag. Je komt terug van een reis naar een land en je bent overdonderd. Overdonderd door jezelf, die je op reis hebt ontmoet. Die andere jezelf. Die andere jezelf die niet helemaal past in het plaatje waar je niet in leeft, als je niet op reis bent.

 

Ben ik dan altijd op reis van mezelf weg? Op de weg van de minste weerstand en de grootste zekerheid?

 

Ik liep langs de winkels, op zoek naar koopjes. Maar de gedachten werden mijn baas. Ik zag een kerk, in het midden van de stad. Ging binnen. Al bestond hij niet, ik zocht hem op. Had hem even nodig. De kerk was leeg en ik vond hem. Heerlijk gereisd. 

14:01 Gepost door >Trucido< in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: geloof, god, leven, moed, filosofie, angst, geluk, noodlot, twijfels, doel, ongeloof |  Facebook |

08-04-09

Nattigheid

Verzuring. Het blijft zo’n ontmoedigend woord.

 

Als het regent, is iedereen nat. Of je moet al binnenblijven. Veilig op de bank, met een dak boven je hoofd. Maar zelfs dan nog, als je door het raam die regen ziet sijpelen, ziet vallen als een onontsnapbaar geweld, voel je nog iets van die natheid. Je zucht en kijkt maar snel naar iets anders. De pc bijvoorbeeld.

 

Even surfen naar de krantenwebsites. De commentaren op de artikels. Egoïsme, bekrompenheid, afgunst, frustratie tot pure lompigheid. Als ware het zure digitale regen. Die ook mij besmet. Een zucht. Moedeloos. En snel maar weer naar iets anders kijken. De tv bijvoorbeeld.

 

Even zappen naar onze openbare omroep. Na wat bedrieg je lief-wedstrijdjes, een zootjessoap en een reclameblok met wat huizenkijkerij ertussen geef ik het op.

 

Ik sluit mijn ogen. Voor ze regenen.

Tussen mijn oren.

Tussen mijn oren mag het niet regenen.

Tussen mijn oren mag het niet nat worden.

Niet zuur worden.


Nooit.

31-12-08

Laatste post

Laatste post. Enigste post. 2008 was het jaar van een post.

En uitgerekend vandaag, op de laatste dag, word ik opnieuw naar mijn blog geroepen. Waarom?

Ik besef dat vragen vervelende wezens zijn. Ze kwellen je. Geef mij maar uitroepen of onvolledige zinnen. Veel leuker om er iets mee aan te vangen.

Mag ik je toch nog vragen om op mijn blog te stemmen?

 

.

14:26 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 2008, vragen |  Facebook |

26-12-07

Ja hoor

We hebben het weer overleefd.

De familie

Het wild

De veenbessensaus

De geprepareerde vriendelijkheid

Het was me een festijn.

We hebben het weer overleefd.

14:56 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: survival, blog, kerstmis, feesten, festijn |  Facebook |

04-10-07

S.

En ze nam mee

De bloemen

Die ruiken naar haar ogen

De regen

Die smaken zo zoet

En ze nam mee

Alles wat was goed

 

Ze kleedde zich aan

Voor haar nieuwe leven

Nam haar vest op

Opende de deur

Glimlachte nog even

En ze was gegaan

 

Alleen haar kleren zijn gebleven

20:36 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: poezie, afscheid, liefde |  Facebook |

23-09-07

De bril/oogdoek van Amerika

wereld volgens America

09:39 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: amerika, wereldproblematiek, globalisering |  Facebook |

04-09-07

Mannen en seks

  Ik heb zonet een glas amoretto en enkele ijsblokjes seks met elkaar zien hebben.

 

Ik moet nu eerlijk bekennen dat ik dit voyeuristisch kantje van mij nog niet kende. Goed, in het zwembad ging er wel eens een glimp van me richting die deur op een kier van de meisjeskleedkamer. Maar daar hield het dan ook bij op.

 

Ze hebben het gedaan in een glas. Een mooi glas. Netjes gewassen.

 

De ijsblokjes hadden, tja, hoe zou ik het zeggen, tederheid nodig. Noem het genegenheid. Warmte.

 

De amoretto had wat te veel op. Was losjes. Ze kwelde zichzelf met emoties. Emoties van angst. Ze viel uit de fles. Waar moest ze naartoe?

 

En toen vonden ze elkaar in het halfvolle glas. Ze flirtten. Duwden elkaar onder. Stoeiden. De tepels van de amoretto draaiden met een glimlach rond. De harde ijsblokjes gingen dieper en dieper en werden tenslotte een in haar. En smolten van haar warme tederheid.

 

Het is niet dat mannen altijd aan seks denken. Zeker niet achter de pc. Het is gewoon, dat mooie vrouwelijke. Dat sierlijke. Dat elegante. Die vrijzinnige tederheid die ik proefde in dat glas dat voor me stond.

23-08-07

Voor jou

 

Dit is geen vergeet-me-nietje

of denk-aan-mij-de-liefje

Dat ik je geef.

Dit is een ik-vergeet-je-nietje

een violo-nooitje een geheim-roosje

Dat ik je geef.

Dit is niet-van-mij-klokje

of cactus-kusje

Dat ik je geef.

Dit wat ik je geef

is je le-lie-fde je klavertje vrouw

Dat jij me geeft. 

23:26 Gepost door >Trucido< in Liefde | Permalink | Commentaren (3) | Tags: poezie, paringsbloem, liefde, gedicht, zangzaad, tuinvers |  Facebook |

08-08-07

Rood-groen-oranje coalitie

 

Een absurd moment. Iedere dag komt het terug. Een spannend moment tegelijkertijd.

 

Ik zit voor me uit te dwalen. Voor me rode vlekken verstoppertje spelend achter vluchtige regendruppels. Langzaam draai ik mijn hoofd naar links. Mijn ogen fluisteren vanuit een schuine hoek. Zij zat daar. Waarbij zij een onbekende vrouw is, die ik nog nooit heb  gezien. Waarbij zij helemaal geen speciale vrouw is, of toch niet op het eerste gezicht. Maar waarbij zij daar wel zat. In een oogwenk draai ik mijn hoofd opnieuw naar voren en kijk naar het regendruppelgordijn voor me.

 

Iedere dag maak ik het mee. Meermaals. Ik sta oog uit oog in contact met vreemde mensen. Soms een aantal seconden, soms een minuut. Ik geniet en fantaseer wie ze zijn, wat ze doen, of ze een relatie hebben, kinderen? Die een is een spontaan type, die ander maar een saaie seut.

 

Ik stop. Ik moet stoppen. Het is rood. Confrontatie met een achterbuur. Geniepig zie ik haar door het sleutelgat van mijn achteruitkijkspiegel. Mooie vrouw met inhoud. Ik kan dat namelijk meteen zien, of ze inhoud hebben, weet je wel.

 

Er stopt links iemand. En rechts, die ken ik. Handje omhoog. Ik word ongemakkelijk. Nee, mensen die naar me kijken vind ik maar niks. Hoe moet ik zitten? Elleboog tegen het portier? Even maar doen alsof ik aan de radio pruts?

 

Maar achter..zij. Zij is speciaal, ik zie het. Ze is een kunstenares, het moet wel. Of germaniste. Volgens mij is ze heel actief en is het pas uit met haar vriend. Ik zie haar uitdagend lachen. Naar mij? Naar mijn achteruitkijkspiegel? Wat zou het zijn als zij en ik nu eens zouden afspreken..elkaar ontmoet aan het rode licht? Volgens mij wil ze ooit wonen in een landhuis aan een wei van zonnebloemen. Als ik nu..

 

Links en rechts zijn ze al weg. Het is groen. Ze toetert niet. Maar ik moet vertrekken. Achter mij laat ik mijn gedachten verdrinken in de groene vlekken achter me. Samen met haar, die meteen een zijstraat inslaat.

 

We zouden de lichten-momenten moeten inkaderen. Het respect geven dat ze verdienen. Ik neem me voor om hier een beweging voor op te richten en zie mezelf op de voorzitterstroon zitten. Alleen, hoe ga ik de leden werven?

 

Het leven: rood – groen – oranje en gedachten die erin verdwalen.

 

Op naar de volgende lichten. Waar ga ik dan aan denken?

03-08-07

Netto geluk

Unilever schrapt wereldwijd 20% van zijn jobs en maakte een  winst van grosso modo 15% in het afgelopen jaar.

 

Een maatschappelijk systeem is een systeem dat de maatschappij dient. Maar dient het ook de mensen in die maatschappij? Is economische groei en kostenreductie de oplossing voor de milieuproblematiek, sociale ongelijkheid en wereldarmoede?

 

En altijd weer dringt zich een andere vraag op. Als ons kapitalistisch marktmodel niet (meer) het geschikte systeem is, wat is dan een beter alternatief? Stilte?

 

Aan het woord is Jurriaan Kamp,  die aansluit bij verschillende anti-globalistische bewegingen.

 

<< 70% van de wereldhandel is tegenwoordig in handen van 500 multinationale ondernemingen" aldus Kamp. Zij maken gebruik van de meest interessante voorwaarden inzake loonkost, sociale voorwaarden en milieunormen om hun bedrijvigheden in deze of gene regio te volbrengen. Daarbij is het uitgangspunt niet het belang van de mens, maar wel dat van de eigen winst van de aandeelhouder. En die aandeelhouder is in feite niet langer betrokken bij de onderneming zelf, hij is steeds meer een belegger geworden die zijn waardepapieren net als een ander voorwerp van de hand doet als dat hem goed uitkomt. Of die onderneming nu ethisch correct handelt of niet. Het onpersoonlijk karakter van de band tussen belegger en onderneming wordt nog versterkt door de beurshype en de hiermee gepaard gaande publiciteit. Als we vaststellen dat 40 procent van alle valutatransacties een tijdhorizon heeft van minder dan twee dagen, en 80 procent minder dan een week is het duidelijk dat er weinig of geen betrokkenheid kan zijn tussen de transactie op zich en de mogelijke gevolgen voor mens en milieu. De droom van sommige politici dat het verwerven van aandelen zou leiden tot een vorm van volkskapitalisme is verworden tot een ordinaire handel in papier.
>>

 

Samenvatting:

Is het marktsysteem de satan? Nee.

Is het perfect? Nee

Is er een alternatief? Nog niet.

 

links/rechts:

http://www.liberales.be/cgi-bin/showframe.pl?boek&kampjuriaanmensen

http://www.ode.nl/news.php?nID=157&a=true

http://www.paraview.com/kamp/kamp_excerpt.htm

 

 

 

01-08-07

Black morning

 

Zeven uur vijfentwintig in de ochtend. Nog net voor de eerste lading blokrijparty’s door de boxen gillen, word ik wakker met de stem van Sarah Bettens. Deze keer is het miemie die kreunt.

 

Niet dat ons Sarah langs mij ligt. Helaas, de dromen waren over, ik was wakker.

 

En dan lig je daar met het gevoel een biefstuk te zijn. Met peper en provencaalse kruiden, als je dat graag hebt. Een biefstuk die al drie minuten lang zit te sudderen in haar eigen vet en maar aan een ding kan denken: draai me nog eens om.

 

En dat deed ik dan ook. Ik draaide me om. En nog eens. En uiteindelijk nog eens. Om uiteindelijk op de tonen van Grace Kelly en Mika uit mijn bed te wippen, en op tien minuten tijd te eten, douchen, boterhammen te smeren (bah!!!) en in mijn auto te zitten (met de gordel om).

 

De eerste werkdag na een vakantieperiode. Een gevoel apart.

 

Niet dat ik niet graag kom werken. Maar nog 3 dagen, en het is weekend.

12:53 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: blog, werken, vakantie, ochtend, dromen, realiteit, trucido, biefstuk |  Facebook |

15-07-07

Doremi..

Trucido is op vakantie!

 

Tot binnekort!

 

13:12 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

13-07-07

De schaamteloze schaamlip

Dat Flair deze week uitpakt met schaamlip-schaamte, wekt heel wat verwondering op.

 

Ik heb daar zo mijn vragen bij.

 

Schaamlippen zijn toch ook maar lichaamsdelen, die hun gevoelens toch ook gewoon moeten kunnen tonen. Of ze nu blij zijn, verdrietig, nat of ja, beschaamd, dat moet toch gewoon kùnnen?

 

 

Om een schaamlip helemaal te begrijpen, moeten we terug gaan tot het ontstaan van de mens. Bij gebrek aan rubber(en poppen), ontstond uit een nietige schaamhaar van de man op een dag datgene wat vandaag de dag doorgaat voor 'de vrouw'. 

 

Oorspronkelijk had die 'eerste' vrouw 2 monden. Een aan de voorkant van haar gezicht en eentje aan de achterkant. Alles ging goed, tot de bink op een dag de vrouw wou kussen. Welke mond moest hij nemen?

 

Als hij de mond van de voorkant nam, kon hij tegelijkertijd met zijn behaarde borstkast de tintelende tepels van de vrouw voelen.

Kuste hij de mond van de achterkant, dan kwam hij tegelijkertijd in zijn favoriete positie terecht.

 

En datn kwam het moment dat het verkeerd ging en voor altijd verkeerd zou gaan..

Dat was het moment dat hij de vrouw zélf liet beslissen welke mond de kus in ontvangst zou mogen nemen. De vredevolle tijd was over, een eindeloos tijdperk van machtspelletjes en twisten was aangebroken.

 

Achtermond wou een compromis uitwerken, maar Voormond was haar te vlug af. Zij had een plannetje bedacht om voor altijd de eigenlijke macht van de wereld in handen te nemen. Ze vertelde tegen elk lid dat het niet maar eigenlijk toch wel wou weten:, dat Achtermond, toen ze klein was, ooit een koortsblaasje had gehad...

 

Achtermond kreeg een witter kleurtje en kroop bedweesd naar onder en verstopte zich uiteindelijk tussen de benen van de vrouw.

 

Voormond glunderde tot ze bloedrood zag. Zij was de enige keizerin van het aantrekkelijke en machtige vrouwenlichaam geworden. Haar woord zou gevolgd worden. Ze glunderde dat ze er helemaal passierood van werd. 

 

Achtermond bleef bedweesd achter. Haar leven zou bestaan uit het faken van een gelukkig bestaan. Haar koortsblaasje kwam -gevoeliger dan ooit- terug en bleef voor altijd staan. Achtermond heeft het altijd een beetje willen verstoppen, maar als ze even niet oplet, komt het toch weer boven.

Vanaf die dag zou de achtermond nogal pesterig 'schaamlip' worden genoemd. Ze zou tot het einde van haar dagen zwijgend berusten in haar lot.

 

Voormond haar plannetje was gelukt. Niet alleen had ze Achtermond naar onderen verstoten. Ze was er hierdoor ook in een klap in geslaagd om  haar voortbestaan te verzekeren. Nee, de man zou geen nietige schaamhaar meer gebruiken voor het creeëren van een vrouw. Voortaan zou de vrouw zelf de vrouw kunnen baren. Ook wanneer het rubber uitgevonden zou worden.

 

Tot zo ver de evolutieleer. Parate kennis vooraleer u het stuk uit Flair naar waarde wil schatten.

 

 

 

Volgende week:

Penibele penisangst

Verdrukte venusheuvelgevoelens

Adamsappelangst

en nog veel meer psychologische ziektes waarvan u dringend gehoord moet hebben!

 

12-07-07

Hetero

Zonet van blog tot blog gesurfd. Van favoriet naar favoriet. En wat viel me achteraf op?

Ik ben een flirt-blogger. Een ware casanova-blogger.

 

Zeker tachtig procent (dat is misschien bijna evenveel als het aantal Vlaams Belang kiezers in Antwerpen) van mijn kliks waren kliks naar vrouwelijke blogs. Niet toevallig. Want meestal droegen ze namen als Sandrissimo, a-woman of Tine. 

 

Mijn enige hoop is dat er tussen deze vrouwelijke bloggers veel lesbiennes zitten. Dan kan ik tenminste nog het excuus bovenhalen 'dat bloggen enkel om vriendschap draait'.

 

21:31 Gepost door >Trucido< in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (1) | Tags: bloggen, flirt, discriminatie, testosteron |  Facebook |

11-07-07

 Iets interessant

 
 

 

Vandaag wou ik eens iets interessants schrijven.

 

Kwestie van de sleur van het leven te doorbreken.

 

Moedig startte ik met het blauwe knopje, dat symbool staat voor de internet explorer, aan te klikken. Google werd opgestart en ik typte in: 'interessant'. Voor de agnostici onder ons, hier het getruceerde bewijs:

 

google interessant

 

Maar het resultaat was ontgoochelend. In plaats van iets interessants, kreeg ik een hele hoop oninteressante shit-links die het startsein van een ontgoochelende avond zouden inluiden.

 

google interessant 2

 

Ik probeerde vervolgens Wikipedia, Youtube, Flickr,.. allemaal zonder resultaat...

 

wikipedia

 

Ik zette tijdens mijn zoektoch op het internet de televisie op, luisterde naar de radio, bladerde even in de krant van vandaag.

 

Zonder resultaat.

 

Moe ging ik slapen. De avond was omgevlogen, maar voor niets geweest. Een leeg gevoel. En toch had ik het gevoel dat het een erg interessante avond had kunnen worden. Ergens diep in mij. Ik had iets over het hoofd gezien, het moest wel.

 

Zij lag al in bed en ik legde me langs haar.

09-07-07

Die lepe reclamejongens toch

Kijk, ik heb zo mijn principes. Als er mij wordt gevraagd om in ruil voor drank reclame te maken op mijn blog, dan doe ik dat niet.

Ook niet als het gaat om de nieuwe Passoa-variant die bovendien lekker is.

22:04 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: passoa, sponsor |  Facebook |

Lachen

Lachen. Mooi woord. Maar soms ook werkwoord. Als dat moet gebeuren voor een camera.

 

Zo'n gietijzeren mislukte één-oog-robot-piraat die je dan aankijkt. Niets grappigs aan. Alleen, je moét lachen.

 

De glimlach voor je baas. De glimlach naar je buurvrouw. Alles gaat goed. Dank je wel. Ik ben happy. Ik ben toch zo happy.

 

En dan komen ze terug van vakantie. Wil je mijn foto's eens zien? Foto's? Bergen foto's ja! 784op t-i-e-n dagen tijd.

 

Even het totale geluk uitrekenen. Dat is dus een gemiddelde van 78.4 glimlachen per dag. Tel bovendien een minuutje om het fototoestel uit het hoesje te halen, een minuutje om de juiste pose aan te nemen, en nog een minuutje om het ontwerp te bekijken. Dat maakt dus 78.4 x 3 = 235.2 minuten per dag die gelukkig en tevree besteed worden aan het fototoestel. Dat zijn bijna 4 uren op een gemiddelde daglengte van 16 uur. Of een vierde.

 

En ik weet niet of je al ooit een vierde van twintig ton aardappelen hebt gegeten, maar dat is dus erg veel. Erg heel veel.

En daar krijg ik dus buikpijn van.

 

Boven mij vogels. Ik glimlach naar ze en ze fluiten terug. Ik voel de regen op me tikken en ik ren. Schaterend. De regen laat me het leven voelen.

 

Dan kom ik binnen en begin ik weer lachend aan het werk. Lachje naar de collega's. Lachje naar de voorbijganger. Lachje naar meneer De Klant.

 

Ik ben gelukkig, want ik lach.

 

 

29-06-07

Muziek

Dan zit een mens hier en vervloek je jezelf dat je geen ticket voor Werchter hebt gekocht. Je enige troost is nog de druilerige regen en de gedachte dat het daar een grote modderpool is.

 

Van miserie zet je StuBru (live @Werchter) op, om het concert droog en toch live mee te maken. En wat is het eerste wat je hoort?

 

Juist ja: "het is hier stralend weer".

 

Ik wil alcohol. Veel alcohol. Zucht.

20:54 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: werchter, studio brussel, alcohol, regen |  Facebook |

Grijze haren

De vergrijzing. Het is me wat. Als een reusachtige Tsunami komt ie op ons, jong bloggend volkje, afgerend. We kijken ernaar. We zien ze naderen.

 

We worden overspoeld door een grijze massa haren en hier en daar een tand. Schuim om de lippen om onze laatste centjes, die we niet aan gsm's-internet-flat screen tv's-restaurantjes-city trips hebben opbesteed, uit onze zakken te schralen. Om er vervolgens een Croque Monsieur mee te gaan eten op de Grote Markt van een der Belgische Steden. Met op de achtergrond een deuntje van Will Tura of Bobbejaan Schoepen.

 

Ja, ik ken ze wel. Die normeloze pubers met meer dan zestig jaar op hun conto. Tegen 40 per uur rondscheurend op banen waar je 70 mag. 'We hebben alle tijd, meneer'. Hun autoradio uitgebouwd om de klanken van André Hazes te laten weergalmen over iedereen die ook maar een moedige poging doet om hen voorbij te steken.

 

De vergrijzing, een bende egoïsten zijn het. Wij moeten dokken voor hun plezier. Wij moeten werken voor iets wat we nooit zullen krijgen en de vorige generatie een pensioen genoemd zal hebben. Wij, wij, wij krijgen niks. En geven alles aan die mensen die ons met liefde, hart, bloed en ziel hebben opgevoed.

 

En dat is eigenlijk best wel een tof gevoel.

 

 

00:07 Gepost door >Trucido< in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vergrijzing, senioren, medioren, babyboom, absurd |  Facebook |

20-06-07

Aasgieren

Lap. Het is zover. Had ik het tien dagen geleden geweten, het was niet waar geweest. Dan had ik voor het Vlaams Belang gestemd.

 

Armzalig België. Pardon, Vlaanderen is het 'woordemood'. We zijn verloren.

 

Met 200 waren ze ineens. De asielzoekers. De aasgieren die onze edele voedselbronnen, waar menig hardwekkende Vlaming voor heeft geploeterd in de harde klei, zomaar voor onze neus wilden opeten.

 

I give up. Een nieuwe overheersing is gestart. Na de Hongaren, De Pruisers, de Fransen, De Engelsen, de Spanjaarden, de Nederlanders en de Walen, nu die van de Vreemdelingen.

 

De lijkenpikkers. Ze kwamen zomaar het land binnen. En wij nog alle media-aandacht eraan schenken. In alle kranten, op het nieuws, die arme wezens hadden het toch zo slecht getroffen. Ze hadden zo'n honger, meneer. Ze hadden geen eten meer in Spanje, Mevrouw. Dus kwamen ze naar België, ik bedoel Vlaanderen.

 

En wat doen ze? Een vleesmaaltijd waar ik misschien wel een halve eeuw voor moet werken (en nog belastingen op moet betalen), zetten die sossen boembaf gewoon onder hun neus neer. Met MIJN belastinggeld.

Kunnen geldtransfers nog wraakroepender zijn? We zijn in onze goedheid aan het 'verstrikken', ik zeg het u. Ze eten ons nog op tot we kadavers worden! Onze menselijkheid wordt onze dood!!!

 

En raad u het al? Jawel, het is ocharme niet goed genoeg voor die bruine gauwdieven. Ze halen hun stinkbek op voor ons eten. Akkoord, onze keuken verschilt wat van de Spaanse. We gebruiken wat meer boter i.p.v. olie, en ook meer sauzen zoals daar is mayonaise. Maar zo'n dankbaarheid slaat toch alles? Aanpassen aan ons vlees of opkrassen!

 

Geef mij dus maar een simpele soepduif. Eigen vogels eerst!

 

gieren

 

 

stokken

Ja jongens en meisjes, of ondertussen moedige jongen en meisje die mijn blog nog bezoekt, ik heb hem/haar verwaarloosd. Beloven durf ik niets, maar een renovatie van een appartement zit stokken in mijn woordenteksten te steken.

 

Ik ga mijn best doen om toch wel wat frequenter iets neer te tokkelen.

 

Hopelijk ben je naief en geloof je mij hierin?

 

Alvast bedankt.

 

Trucido

19:22 Gepost door >Trucido< in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-06-07

Prioriteiten

Prioriteiten, wie zijn dat eigenlijk?

 

Nee, ik heb vandaag geen tijd om naar de film te gaan. Ik moet naar een familiefeest.

 

Ja, we moeten dringend afspreken. Maar dit weekend gaat niet. Ik kan niet.

 

Choose life. Choose future. Choose career. Choose words. Choose opinion. Choose partner. Choose friends. Choose everything. Choose priorities.

 

Misschien moet ik maar eens een avond thuis zitten, alleen, met wat domme tv-programma's voor mijn neus.

 

Leven is kiezen. Of kiezen is leven. Maar hoe kiezen we? Juist ja, door ons de hele tijd af te vragen of keuze 1 belangrijker is, beter is, leuker is dan keuze 2. We overtuigen als het ware onszelf, met een subjectieve theorie: prioriteiten stellen.

 

En hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik tot de conclusie kom dat 'prioriteiten' een ongelooflijk dwaas en absurd gegeven is. Waarom is familielid x belangrijker om een bezoekje te brengen dan vriend y?

 

Kiezen is sowieso al moeilijk, maar prioriteiten stellen nog moeilijker. Prioriteiten stellen is hetgene wat de keuze voorafgaat. De eerste stap voor die ene 'goede' keuze.

 

En net daarom haat ik ze. Want je kan op ieder moment ontelbaar 'goede keuzes' maken. En die stomme domme prioriteiten laten gewoon alles beperken tot een enkel klein rationeel keuzetje. Zonde van alle andere mogelijkheden.

 

Prioriteiten: absurde begrippen. Geef mij maar de geen prioriteiten. Zalig. Bijvoorbeeld: het schrijven van een zinvol blogstukje is geen prioriteit vanavond.

 

Genieten voor mij.

 

Jammer voor u.

 

 

 

 

02-06-07

Om te kauwen

Absurd is ze niet, maar wel geniaal.

 

Ik verwaarloos mijn blog de laatste tijd. Ik heb daar weer mijn persoonlijke goede redenen voor.

Daarom iets om op te kauwen, voor lange tijd. Hoe langer je erop (her)kauwt, hoe meer eruit komt.

Haar naam: Vasalis.

Absurd is ze niet, maar wel geniaal. Maar dat wist u ondertussen al.

 

 

 

 

De verstekeling

Bij ieder schepsel dat geboren wordt
zijn reis begint, scheept in het ruim de dood
zich in. En maakt zich met het schip vertrouwd,
dringt door tot iedre vezel van het hout
de romp, de mast, de kabels en de touwen
de zeilen hurkend in de reddingsboot.

Het zijn de kleine kindren die hem kennen
en hem niet vrezen: zij zijn nog pas zo kort
geleden uitgevaren uit hun nacht
ze moeten aan het daglicht nog zo wennen.
Zoals schaduw bij het licht behoort
zo leeft de dood binnen het leven voort.

 

 

SUB FINEM

En nu nog maar alleen
het lichaam los te laten-
de liefste en de kinderen te laten gaan
alleen nog maar het sterke licht
het rode, zuivere van de late zon
te zien, te volgen-en de eigen weg te gaan.
Het werd, het was, het is gedaan.

 

 

Met dank aan www.gedichten.nl

 

15:35 Gepost door >Trucido< in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vasalis, genie, poezie, gedicht, kauwen |  Facebook |

10-05-07

Motregen

Vandaag maar een enkele zin:

 

"Er is niets stommer dan motregen."

 

motregen

 

 

(buiten boterhammen moeten smeren)

 

 

 

 

23:18 Gepost door >Trucido< in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: motregen, spreuk |  Facebook |

09-05-07

Boterhammen smeren

Als er iets is wat ik haat, dan is dat

boterhammen smeren.

 

Dat ritueel is gewoon dom. Ik haat het gewoon. Ik zeg u: boterhammen smeren is gewoon dom.

 

Je hebt altijd twee mogelijke tijdstippen. 's Avonds of 's morgens.

's Avonds lig je in de zetel doorgezakt, achter een boek of de tv lezend. Of zit je een oninteressante blogpost te doen en ben je een of andere muziekgroep aan het afkraken. Dus 's avonds is niet ideaal. Doe je het wel, dan is de sfeer verpest en wordt er weer aan het werk gedacht. Trouwens, negen kansen op tien vergeet je ze de ochtend erop toch weer gewoon uit de frigo te halen.

 

's Morgens lig je in je bed en draai je je nog eens om. En nog eens. Om bij het uiterste puntje van haalbaarheid om nog net op tijd op het werk te geraken, uit je bed te springen, te lang de spiegel versuft aan te kijken en uiteindelijk te beseffen dat je je boterhammen nog moet maken. Je maakt je boterhammen, maar in de haast vergeet je ze op tafel. Je vindt de - bwah ik haat ze- met warme lucht besmeurde boterhammen 's avonds terug. Je stopt ze in de frigo, ze zijn nog goed voor de dag erna, maar dan vergeet je ze weer de morgen erop. Ach ja.

 

En dan die keuze wat je erop smeert. 's Avonds heb je wel inspiratie, maar weet je nog niet waar je de dag erna zin in zal hebben? En 's morgens is er gewoon geen inspiratie. Gevolg: boterhammen met Hollandse kaas, of met choco en op een top uitgeslapen dag wel eens zalmsla.

 

Zucht. Boterhammen smeren. Het wordt nooit iets voor mij. Ik zeg u: boterhammen smeren is dom.

 

 

 

En raad eens wat ik vanavond nog zou moeten doen? Juist ja.